پس از سقط جنین، زمان مناسب برای اقدام مجدد به بارداری به عوامل گوناگونی از جمله نوع سقط، سلامت جسمی و روانی فرد، و میزان آمادگی رحم برای پذیرش بارداری جدید بستگی دارد. از دیدگاه پزشکی، در اغلب موارد زمانی بین ۲ تا ۳ چرخه قاعدگی (حدود ۶ تا ۱۲ هفته) توصیه می شود تا بدن به طور کامل به وضعیت طبیعی خود بازگردد. این فاصله به رحم اجازه می دهد تا مخاط اندومتر بازسازی شود، سطح هورمون ها به تعادل برسد و تخمک گذاری منظم از سر گرفته شود. در مواردی که سقط به صورت خودبه خودی زودرس (میسکاریج قبل از هفته ۱۲) رخ داده باشد و عوارض خاصی مانند عفونت یا احتباس بافت وجود نداشته، از نظر فیزیولوژیک بدن می تواند حتی پس از اولین قاعدگی پس از سقط بار دیگر آمادگی بارداری را پیدا کند؛ اما از نظر بالینی توصیه می شود کمی صبر شود تا رحم کاملاً ترمیم گردد و خطر عوارض کاهش یابد.
در مواردی که سقط به روش دارویی یا جراحی (کورتاژ) انجام شده، بهتر است حداقل ۶ هفته صبر شود تا ترشحات رحمی متوقف گردد و سرویکس به وضعیت طبیعی خود بازگردد. اقدام زودهنگام به بارداری ممکن است خطراتی مانند عفونت رحم، چسبندگی رحمی (Asherman Syndrome)، خونریزی شدید یا حتی سقط مجدد را افزایش دهد. پزشک معمولاً با انجام معاینه لگنی و سونوگرافی رحم تشخیص می دهد که آیا دیواره رحم به طور کامل پاکسازی شده یا خیر. همچنین بررسی سطح هورمون hCG تا بازگشت آن به حد طبیعی اهمیت دارد تا بارداری جدید با باقیمانده هورمون حاملگی قبلی اشتباه گرفته نشود.
از دیدگاه روان پزشکی و سلامت روان، سقط جنین ممکن است تجربه ای آسیب زا و ناشی از استرس باشد؛ بنابراین علاوه بر آمادگی جسمی، آمادگی روحی مادر نیز نقش تعیین کننده دارد. مطالعات (مانند پژوهش منتشرشده در BMJ, 2010) نشان می دهد زنانی که پیش از سه ماه پس از سقط، اقدام به بارداری مجدد می کنند، اغلب نتیجه بارداری موفق تری دارند اگر سقط قبلی بدون عوارض بوده باشد. با این حال، تأکید می شود تصمیم باید شخصی سازی شده و بر اساس مشاوره با متخصص زنان صورت گیرد تا وضعیت رحم، تخمدان ها، و سلامت عمومی بدن به درستی ارزیابی شود.
به طور خلاصه: در سقط های بدون عارضه، اقدام برای بارداری پس از ۶ هفته یا پس از اولین قاعدگی بی اشکال است، اما در سقط هایی که با عفونت یا عمل جراحی همراه بوده اند، باید تا ۱۲ هفته یا بیشتر به تأخیر بیفتد. مهم ترین معیار، بازگشت کامل سلامت رحم و تعادل هورمونی است.
